به گزارش ایران پترو به نقل از ایسنا، سید اسداله احمدی‌نژاد، معاون پژوهش و فناوری شرکت ملی پخش فرآورده‌های نفتی ایران، با بیان این مطلب، اظهار کرد: این در حالی است که استاندارد فروش هر جایگاه در دنیا روزانه چهار هزار لیتر است، ولی استاندارد فروش هر یک تلمبه در تهران به تنهایی 10 هزار و 500 لیتر محاسبه شده است.
وی با اشاره به این‌که در مجموع خودروهای تهرانی به دلیل کمبود جایگاه مجبورند، روزانه برای دریافت سوخت 55 هزار کیلومتر برای رسیدن به جایگاه‌های عرضه بنزین رانندگی کنند، خاطرنشان کرد: باید توزیع جغرافیایی جایگاه‌های بنزین مورد توجه جدی قرار گیرد، زیرا روزانه بیش از یک میلیون نفر در تهران مهاجر هستند و نیاز است تامین سوخت خودروها در ورودی‌های شهر تهران مانند جاده کرج، ساوه و آبعلی به شکلی تنظیم شوند که خودروها برای دریافت سوخت ترجیح دهند در خارج از تهران اقدام کنند، نه داخل شهر.به گفته‌ی او مساله حمل و نقل مواد خطرناک از منظر حمل و نقل شهری موضوع مهمی است که باید به آن پرداخت، زیرا روزانه 250 میلیون لیتر فرآورده‌ نفتی معادل 52درصد از انرژی کشور در سطح همه استان‌ها جابه‌جا می‌شود و در این مسوولیت نحوه توزیع فرآورده‌های نفتی که مواد خطرناک‌ هم محسوب می‌شوند، مهم و حساس است.احمدی نژاد در همایش حمل و نقل مواد خطرناک و اثرات زیست محیطی آن گفت: حمل بنزین از زمانی که برای تنظیم عدد اکتان آن از MTBE استفاده می‌شود، حساس تر شده و باید رعایت نکات ایمنی دقیق‌تر شود.وی با بیان این‌که هم اکنون فرآورده‌های نفتی توسط ناوگان جاده‌ای تا 10 هزار نفتکش، ناوگان ریلی با همکاری راه‌آهن و ناوگان آبی در جزایر به ویژه جنوب کشور انجام می‌شوند، خاطرنشان کرد: در ناوگان جاده‌ای مهندسی ترافیک، کشش جاده‌ها و موقعیت جاده‌ها به گونه‌ای است که گاهی در حمل و نقل فرآورده‌ها در تناژ بالا محدودیت داریم.او با تاکید بر این‌که از چند سال پیش مقررات حمل و نقل مواد خطرناک در شرکت ملی پخش فرآورده‌های نفتی اعمال می‌شود، توضیح داد: نصب علائم بین‌المللی هشدار دهنده روی بدنه وسایل نقلیه، آموزش رانندگان ناوگان جاده‌ای برای آشنایی با کیفیت و خصوصیت فرآورده به ویژه از جهت قابل اشتعال و قابل انفجار بودن آنها و نحوه تعمیر وسیله نقلیه هنگام داشتن فرآورده‌های نفتی از جمله آنهاست.
وی درباره آموزش‌های انجام شده برای تربیت نیروی انسانی ناوگان آبی تشریح کرد: مسایل ایمنی برای رعایت موضوعات زیست محیطی به ویژه هنگام تخلیه و بارگیری فراورده‌های نفتی تاکید شده است. همچنین در بخش هوایی نیز هیچگاه مشکل در سوختگیری وسایط هوایی نداشتیم که نشان از ایمنی بالای آنهاست.عضو انجمن اقتصاد انرژی ایران با اشاره به این که در حمل و نقل زمینی بنزین گاهی علاوه بر مشکلاتی مانند واژگون شدن نفتکش، چالش‌های دیگری همچون سنگین بودن ترافیک و طولانی شدن زمان سوخت‌رسانی به جایگاه‌ها ایجاد می‌شود، گفت: گاهی انتقال یک محموله فرآورده از انبار به جایگاه‌ها حدود 4 ساعت طول می‌کشد که خطرات احتمالی را به همراه دارد.
وی با اشاره به کمبود جایگاه در تهران افزود: مسوولان شهر باید بدانند ساخت جایگاه از نظر داشتن شهر سالم مانند سایر موارد، استراتژیک است. در تهران ارزش افزوده زمین آنقدر زیاد است که برای بخش خصوصی ساخت جایگاه توجیه اقتصادی ندارد. در این راستا به دلیل نبود انگیزه کافی در بخش خصوصی برای همکاری در توزیع فرآورده‌های نفتی و از سوی دیگر مصرف بالای بنزین در کشور، ایران تنها کشوری است که علاوه بر پرداخت یارانه برای خرید سوخت سالانه 180 میلیارد تومان یارانه برای توزیع فرآورده‌های نفتی به جایگاه‌داران می‌پردازد.
عضو شورای جهانی انرژی با ابراز تاسف از این‌که از سال 1355 تا سال 1385 فقط حدود 10 جایگاه اضافه شده است، گفت: اگر به مدیریت شهری از منظر فنی نگاه کنیم، بسیاری مسائل قابل حل است. سرمایه‌گذاری واحدهایی مثل شهرداری، همکاری شورای شهر، ستاد حمل و نقل و سوخت کشور و الزام در جانمایی ساخت جایگاه‌های عرضه بنزین در طرح جامع تهران و به ویژه شهرک‌هایی که مجوز ساخت آنها صادر شده، یک ضرورت محسوب می‌شود.به گفته‌ او در شهرهای اطراف تهران حتی یک مورد جانمایی برای پمپ‌ بنزین دیده نشده و این در حالی است که جهان برای هزینه فرصت‌هایش بسیار ارزش بیشتر از هزینه‌های اقتصادی قائل می‌شود؛ در حالی که در کشور ما استرس حاصل از دسترسی به جایگاه‌ها که در مردم و خانواده‌ها به وجود می‌آید، یک هزینه بسیار سنگین به دلیل نداشتن جایگاه است.