به گزارش ایران پترو، در 300 کیلومتری شرق بندر بوشهر، 420 کیلومتری غرب شهرستان بندر لنگه و در 570 کیلومتری غرب بندرعباس، شهری از توابع شهرستان کنگان واقع شده که عسلویه نام دارد. عسلویه روستایی در 12 کیلومتری شرقی روستای نخل‌‏تقی و 7 کیلومتری روستای بیدخون، در کرانه‌های خلیج فارس است.اگر در اوایل دهه 1370 خورشیدی به روستای عسلویه می‌رفتید، عسلویه را هم منطقه‌ای مانند سایر مناطق روستایی جنوب ایران می‌یافتید. اما از یک دهه پیش، عسلویه چهره عوض کرد و گام برداشتن در مسیر تبدیل به قطب بزرگ انرژی ایران و منطقه خاورمیانه را آغاز کرد. عسلویه که از شمال با استان فارس، از شرق به هرمزگان و از غرب به کهکیلویه و بویراحمد محدود می‌شود، از جنوب 100 کیلومتر با میدان گازی پارس جنوبی فاصله دارد، میدانی مشترک بین ایران و قطر که دنباله حوزه گنبد شمالی قطر، در خلیج‌فارس در محدوده مرزهای آبی ایران است.دهکده عسلویه بهترن مکانی بود که می‌توانست زمینه بهره‌برداری از میدان گازی مشترک بین ایران و قطر را فراهم سازد؛ چرا که نزدیکترین منطقه خشکی به میدان گازی پارس جنوبی بود. قطری‌‏ها از سال 1360 بهره‌برداری از این میدان مشترک گازی بین ایران و قطر را آغاز کردند و با یاری شرکت‌‏های بزرگ نفتی جهان همچون شل،‌ توتال، هالیبرتون و … از فرصت درگیر بودن ایران در جنگ تحمیلی هشت ساله استفاده کرده و 13 سال از ایران پیش افتادند. ایران نیز پس از فارغ شدن از جنگ تحمیلی، تلاش برای بهره‌گیری از منابع غنی این میدان گازی مشترک با مشارکت شرکت‌‏های معتبر جهان واستفاده از متخصصان و کارشناسان ایرانی حرکت خود را آغاز کرد.در یکی از مهمترین گام‌‏های اولیه، محدوده منطقه ویژه اقتصادی انرژی پارس بر اساس مصوبه هیات وزیران و شورای عالی مناطق آزاد تجاری- صنعتی تعیین شد که بر مبنای آن، این منطقه از غرب به روستای شیرین و از جنوب به خلیج‌فارس، از شمال به دامنه سلسله جبال زاگرس و از شرق به روستای چاه مبارک منتهی می‌شود. به گزارش ایلنا، البته پس از چند سال و با توسعه فعالیت‌‏ها در این منطقه محدوده منطقه ویژه اقتصادی انرژی پارس گسترش یافت. میدان گازی پارس جنوبی، میدانی به مساحت 9700 کیلومتر مربع است که سهم ایران از آن 3700 کیلومتر مربع است. ذخیره انرژی میدان گازی پارس جنوبی شامل 14 تریلیون متر مکعب گاز به همراه 18 میلیارد بشکه میعانات گازی است که 9 درصد کل ذخایر گازی جهان را در خود جای داده است.برای بهره‌برداری از این منابع غنی، انرژی و اجرای طرح‌های توسعه در منطقه ویژه اقتصادی پارس جنوبی، سه منطقه برنامه‌‏ریزی شده است:
1- سایت یک، واقع در منطقه عسلویه و نخل تقی
2- سایت دو، در منطقه تنبک و اختر در 60 کیلومتری عسلویه به طرف کنگان
3- سایت سه، واقع در بندر مقام نخیلو در 120 کیلومتری عسلویه که بهترین منطقه عسلویه به شمار می‌رود.
برای بهره‌برداری از منابع غنی انرژی در منطقه برنامه‌ریزی برای 22 واحد پالایشگاهی گاز صورت گرفت. در حقیقت منطقه انرژی پارس جنوبی دارای 22 فاز است که در فاز یک روزانه 25 میلیون متر مکعب گاز تصفیه می‌شود. 40هزار بشکه میعانات گازی تولید و 200تن گوگرد استحصال می‌گردد که در این فاز 100 درصد برنامه تحقق یافته است. فاز یک در بهمن 76 به شرکت پتروپارس به صورت بیع متقابل واگذار شد و در آبان 83 رسما به بهره‌برداری رسید. در فازهای 2 و 3 نیز روزانه 50 میلیون متر مکعب گاز تصفیه 80هزار بشکه میعانات گازی و 400 تن گوگرد استحصال می‌شود که در این فازها هم 100 درصد برنامه تحقق یافته است.در فازهای مذکور شرکت‌های توتال، پارس جنوبی، شرکت گاز پروم روسیه و پتروناس مالزی شرکت داشته‌اند که در بهمن 84 به بهره‌برداری رسیده است.فازهای 4و 5 نیز روزانه 50 میلیون متر مکعب گاز تولید می‌کنند دراین فازها روزانه 80 هزار بشکه میعانات گازی و 400 تن گوگرد سالانه یک میلیون و پنجاه هزار تن گاز مایع تولید می‌کند و همچنین سالانه یک میلیون تن اتان برای خوراک واحدهای پتروشیمی تولید می‌کند که برنامه این فازها نیز 99درصد تحقق یافته است.لازم به یادآوری است فازهای مزبور توسط کنسرسیومی از شرکت‌های انی ایتالیا، پتروپارس و نیکو اجرا، راه‌‏اندازی شده است. اکنون نوبت به فازهای 6 و 7 و 8 میدان گازی پارس جنوبی رسیده است. فازهای 6 و 7 و 8 در بهمن 82 باسرمایه‌‏گذاری بیش از یک میلیارد و 964 میلیون دلار به صورت بیع متقابل توسط کنسرسیومی متشکل از شرکت ایرانی پترو پارس و شرکت‌ها‌ی TOYO و JGC ژاپن، دایلم کره‌‏جنوبی و سازمان گسترش و نوسازی صنایع احداث شده و اکنون به مرحله بهره‌برداری رسیده است.
ویژگی مهم فازهای 6 و 7 و 8 پارس جنوبی این است که متولی آن یک شرکت ایرانی به نام پتروپارس بوده است. شرکت پتروپارس یک دهه پیش تأسیس شد تا خلاء حضور شرکت‌‏های بزرگ نفتی در ایران را پر کند و تاکنون حضور فعال و پررنگی در پروژه‌های نفت و گاز در کشور داشته است. حضور موفق در 5 فاز اولیه میدان گازی پارس جنوبی، زمینه‌‏ساز حضور پتروپارس در فازهای 6 و 7 و 8 پارس جنوبی شد تا کارشناسان و متخصصان ایرانی، توان خود را در این فازها از پارس جنوبی هم به نمایش بگذارند. در کنار حضور فعال ایرانیان در فازهای 6 و 7 و 8، ویژگی مهم دیگر این فازها، کاهش میزان مشارکت طرف‌‏های خارجی در این پروژه، نسبت به پروژه‌های مشابه است. افزایش تجربیات پیمانکاران ایرانی پس از موفقیت در سایر فازهای افتتاح شده پارس جنوبی از یک سو، و افزایش میزان تحریم‌های بین‌المللی بر ضد ایران که موجب کاهش میزان مشارکت طرف‌‏های خارجی در پروژه فازهای 6 و 7 و 8 پارس جنوبی شد از سوی دیگر، از جمله عواملی بود که موجب شد زمینه برای شکوفایی هرچه بیشتر توان و خلاقیت ایرانیان در این پروژه فراهم شود. بطوریکه سهم ساخت داخل این پروژه عظیم به 4/52 درصد افزایش یافت.از نظر درآمد، پروژه فازهای 6 و 7 و 8 با کمتر پروژه‌‏ای قابل مقایسه است. افتتاح این پروژه می‌تواند تولید ناخالص داخلی کشور را 4 درصد افزایش ‌دهد. پروژه فازهای 6 و 7 و 8، بزرگترین پروژه نفت و گاز در کل تاریخ کشور است. در پالایشگاه خشکی این فازها، 172 هزار بشکه میعانات گازی در روز، 4290 تن مایع پروپان و بوتان در روز و 370 میلیون متر مکعب گاز اتان برای تغذیه پتروشیمی عسلویه تولید می‌شود و 3640 میلیون متر مکعب گاز ترش تولیدی در این فازها، برای تزریق در چاه‌‏های نفت و افزایش ظرفیت تولید نفت کشور، به منطقه آغاجاری منتقل می‌شود. تولید گاز ترش در فازهای 6 و 7 و 8 ویژگی مهم دیگر این پروژه است. چرا که بر خلاف گاز شیرین که از آن برای تأمین گاز سراسری استفاده می‌شود گاز ترش اغلب برای تزریق در میادین فرسوده نفتی مورد استفاده قرار می‌گیرد و بسیار خطرناک است و به همین دلیل رعایت مسایل ایمنی در این پروژه اهمیت بیشتری نسبت به پروژه‌های مشابه دارد.