به گزارش ایران پترو، کریستف دومارژری، رئیس شرکت فرانسوی توتال در مصاحبه ای که روزنامه لوفیگارو با وی انجام داده و در شماره روز سه شنبه آن منتشر شده، گفت: ما هنوز هم در ایران هستیم و می خواهیم در این کشور بمانیم.وی در پاسخ به این سوال که در سال 1997 تمام اروپا از اقدام شما در برابر امریکا در خصوص سرمایه گذاری در حوزه پارس جنوبی حمایت کرد و این که چه شده است امروز تصمیم به خروج از ایران گرفتید گفت: ما هنوز هم در ایران حضور داریم و هم اکنون در توسعه مجدد حوزه نفتی دورود در جزیره خارک که روزانه 120 هزار بشکه نفت تولید می کند، همچنین در پروژه کارخانه تولید روغن ساوه در حدود 100 کیلومتری تهران مشارکت داریم.وی افزود: ما همچنین می خواهیم در ایران بمانیم چرا که ایران برای همه اهمیت ژئوپلتیک دارد. ایران دومین ذخایر شناخته شده گاز و نفت جهان را در اختیار دارد.وی در توضیح صحبت های قبلی خود که تفسیر دیگری از آن شده بود گفت: من فقط گفته بودم که امروز توتال نمی تواند ریسک سرمایه گذاری سنگین در ایران را بپذیرد. در حال حاضر هم عملیات ما به دلیل تحریم های امریکا با زحمت روبروست و کسی نمی تواند امکان تشدید این مجازات ها را رد کند.پیش تر رسانه های غربی با انعکاس مصاحبه وی با شبکه فرانس 24 مدعی شده بودند توتال همکاری های خود با ایران را قطع کرده است.دومارژری در ادامه گفت:«از طرفی دیگر فکر نکنید در شرایط حاضر معامله با ایرانی ها کار ساده ای است. مضاف بر این که در حال حاضر ما قراردادی برای امضا در دست بررسی نداریم».
وی در ادامه به تناقض موجودی که کشورهای غربی با آن روبرو می باشند اشاره کرد و اضافه نمود: ایران نمونه ای از تناقض هایی است که با آن روبرو می باشیم یعنی وقتی کشورهای تولید کننده نفت به دلیل ملاحظات سیاسی و بین المللی که شاید هم مشروع باشد، از سوی کشورهای مصرف کننده تحت مجازات قرار می گیرند نمی توان انتظار تضمین در تامین امنیت انرژی و کاهش بهای سوخت را داشت. شرکت های نفتی مجبورند در برابر این دوراهی راه حلی را بیابند.مدیرعامل توتال در مورد این که برای حضور در عراق منتظر چه می باشد گفت: این درست است که توتال دارای پتانسیل بالایی در عراق است و سابقه تاریخی در این کشور دارد. ما در حال حاضر با وزارت نفت عراق برای بررسی این که چگونه می توانیم برای دراز مدت به این کشور بازگردیم در حال مذاکره می باشیم.وی افزود: عراق هنوز از نظر قوانین ثبات کافی ندارد اما حتی اگر همه چیز بهبود یابد مساله امنیت پرسنل باقی مانده است.