علی ایحال، در چنان اوضاعی، وقتی نورالدینی رفت و پرسان آمد گویی تاریکی رفته و نور آمده بود؛ نوری که به فاصله اندکی از آمدنش اگر نه در هیبت تاریکی که در شکل سایه ای سرد و ترسناک جلوه گر شد.سایه ای که یک روز در قالب جوابیه های تند بر سر رسانه ها خراب می شد، روز دیگر اما در قالب اتهامات بی پایه و اساس به این و آن ظهور و بروز پیدا می کرد.

به هر ترتیب، حالا اما آقای میرکاظمی از وزارت نفت رفته و حسین پرسان مانده است. حسین پرسانی که به واسطه احکام میرکاظمی، لباس مدیرکلی روابط عمومی دو وزارتخانه در بازرگانی و سپس نفت را پوشید.

با این اوصاف اما، به راستی آیا بعد از رفتن میرکاظمی، ماندن پرسان در جایگاهی که اصولا میرکاظمی برای او تعریف کرده بود چه لطفی می تواند داشته باشد آن هم میرکاظمی ای که طعم شیرین مدیرکل شدن در روابط عمومی وزارتخانه ها را به او چشاند.

لذا، ایران پترو به آقای پرسان و خانم نجار( مسوول ارتباط با رسانه های وزارت نفت) که در عمل نشان داده اند، مدیرانی نیستند که بتوان به صداقت کاری آنها اعتماد کرد و اطمینان، پیشنهاد می کند در بحبوحه ای که سرپرست جدید وزارت نفت احتیاج به رتق و فتق امور در فضایی آرام و بدون حاشیه دارد خود داوطلبانه مسوولیت هایشان را به دیگری بسپارند تا اگر در طول مدیریت خود منشا خیر و برکت نشدند، لااقل با خروج داوطلبانه از مسوولیت های فعلی، روزنه امیدی را برای جاری شدن صداقت در روابط عمومی این وزارتخانه باز نمایند.